Waarom de small‑boatscrisis om echte oplossingen vraagt

Het probleem van “small boats” verschuift door verhoogde druk in Frankrijk steeds meer naar de volledige Belgische kust.  Politiediensten leveren zwaar werk, maar zitten aan hun limiet en doen vooral aan damage control in een structureel internationaal probleem.

De voorbije week had ik intensieve contacten met verschillende politiezones langs onze kust. Wat zich daar vandaag afspeelt rond de problematiek van de zogenaamde “small boats”, laat zich niet langer wegduwen naar de marge.

Door de verhoogde druk aan Franse zijde is het fenomeen verschoven naar België.  Wat begon aan de Westkust, strekt zich intussen uit over quasi de volledige kustlijn en schuift systematisch verder op richting het oosten.

Eergisteren nog werden op het strand van Knokke 28 transmigranten aangetroffen met een boot, net op het moment dat zij het water wilden ingaan.  Het is dan ook niet ondenkbaar dat dit fenomeen zich binnen afzienbare tijd verder zal verplaatsen richting onze noorderburen. Het schuift letterlijk op langs de kustlijn.

De politiediensten doen wat van hen verwacht wordt. Lokale politie, SPN, FGP, versterking via hycap… er wordt hard gewerkt, in een ketengerichte aanpak, met inzet, flexibiliteit en professionaliteit.

Maar laat ons vooral duidelijk zijn.

Wat vandaag gebeurt, is geen oplossing. Het is damage control.

De politie probeert een situatie te beheersen die haar draagkracht overstijgt, en dat in een context die per definitie internationaal en structureel is. Dit is niet iets wat je louter operationeel oplost op het strand.  Intussen wordt de druk op de mensen op het terrein steeds groter. Lange shiften, verhoogde werkbelasting, en in sommige zones het tijdelijk loslaten van basisopdrachten. Het engagement is groot, maar de rek is eindig.

De vraag is niet of dit model onder druk komt te staan.

De vraag is wanneer.

En laat ons ook die andere, ongemakkelijke vraag durven stellen: wat wanneer het fout loopt?

Want het is helaas geen onrealistisch scenario dat er vroeg of laat slachtoffers vallen. Een verdrinking is geen hypothetisch risico in dit verhaal.

Wat gebeurt er dan?

Gaan we opnieuw verbaasd reageren? Gaan we op zoek naar wie “tekortgeschoten” is? Of gaan we eindelijk erkennen dat dit een probleem is dat al langer zichtbaar was, maar waarvoor men collectief te lang de blik heeft afgewend?
De politie zal in dat verhaal ongetwijfeld opnieuw in de vuurlinie staan. Als eerste op het terrein, en vaak ook als eerste waarop gewezen wordt.

Dat mogen we ons echt niet permitteren.

Dit dossier vraagt verantwoordelijkheid. Op alle niveaus. En vooral: een bredere, structurele strategie die verder gaat dan het verschuiven van druk van het ene land naar het andere.  Want zolang die er niet is, blijven we doen wat we vandaag doen:
achter de feiten aanlopen, met mensen die blijven geven… tot ergens iets breekt.

Respect voor alle collega’s die vandaag het beste van zichzelf geven in bijzonder moeilijke omstandigheden.

Maar dit verhaal stopt niet aan de waterlijn…

Wesley Huysentruyt
Vast afgevaardigde West-Vlaanderen